Küçükçekmece'de Akşam Olunca: Ne Yesek Derdine Bir Çözüm

Saat altıyı geçiyor, Sefaköy tarafından gelen minibüsler dolup dolup boşalıyor, apartmanların mutfak ışıkları teker teker yanıyor. Bizim buralarda akşam böyle iner işte; gölden gelen o rutubetli serinlik camlara vurunca insanın canı sıcak bir şeyler çeker. Ama bir de o "bugün ne pişirsem" sorusu var ki, yorgun bir günün sonunda insanın enerjisini tümüyle bitiren şey odur. Ocağın başına geçecek hâli kalmamış biri olarak söyleyeyim, bazen en akıllıca iş telefonu eline alıp kapıya kadar getirtmektir.

Küçükçekmece geniş bir ilçe, karakteri de mahalleden mahalleye değişiyor. Atakent tarafı daha yeni, daha düzenli sokaklarıyla ailelerin ağırlıkta olduğu bir yer; oralarda akşamları pide, mantı, ev yemeği tarzı siparişler öne çıkar. Aşağı taraflara, İstasyon'a doğru indikçe iş değişir, orada esnaf lokantası kültürü hâlâ diri, akşam bile fasulye-pilav isteyen çok. Ben ikisinin arasında bir yerde takılan biri olarak diyorum ki, semtin güzelliği tam da bu çeşitlilikte.

Kalabalık Bir Sofra mı, Tek Başına Huzur mu?

Eve misafir geliyorsa hesap ayrı. O zaman iş büyür, birkaç çeşit ister, mezesi lazım, tatlısı lazım. Ama çoğu akşam mesele daha basit: yorgunsun, karnın aç, çok da uğraşmak istemiyorsun. İşte o anlar için hazır bir Küçükçekmece yemek siparişi alışkanlığı edinmek insanı rahatlatıyor. Uygulamayı açıyorsun, semtindeki açık yerleri görüyorsun, on dakika sürmeden iş bitiyor. Bu arada küçük bir uyarı, cuma akşamları herkes aynı fikre kapıldığı için teslimat biraz uzayabiliyor; erken davranan kazanır.

Buralı olarak öğrendiğim tek şey şu: iyi bir akşam yemeği, mükemmel olması gereken değil, tam istediğin anda önüne gelen yemektir.

Klasiğe Kaçmak Ayıp Değil

Kararsız kaldığın akşamlar illa yaratıcı olmana gerek yok. Bazen en doğru seçim, döneri açıp gitmektir. Yanına bir ayran, biraz da közlenmiş biber olunca akşamın kurtulur. Sıcak sıcak gelsin diye yakın bir yerden söylemek isteyenler için döner her zaman iş görür; hem çocuklar sever hem de itiraz eden çıkmaz. Mehmet Akif taraflarında akşam ezanından sonra kapı kapı dolaşan o kokuyu bilenler ne dediğimi anlar.

Sonuçta akşam yemeği, günün en samimi öğünü. Televizyonun karşısına geçip, ayakkabıları çıkarıp, kimseye hesap vermeden yediğin o tabak. Küçükçekmece'de yaşıyorsan seçeneğin bol, mahallende açık yer mutlaka vardır. Gerisi senin canının ne istediğine kalmış; bazen tavuk, bazen köfte, bazen de sadece sıcak bir çorbayla kapanan sade bir akşam. Ben genelde havaya bakarım, göl tarafından rüzgâr sertse tabağın da doyurucu olsun isterim.