Güngören'de Akşam Yemeği: İş Çıkışı Bir Şeyler Söyleyeyim Derken

Sanayi tarafından eve dönerken, o kalabalık minibüs durağının önünden geçerken bir kokuya takılıyor insan. Izgara mı, soğan mı, tam çıkaramıyorsun ama karnın hemen devreye giriyor. İş çıkışı hâli işte. Eve varınca tencere kaynatacak takatin kalmamış oluyor çoğu zaman, ben buralı olarak bunu çok yaşadım. İşte tam o an, telefonu açıp bir şeyler söylemek en tatlısı oluyor.

Güngören'in akşamı erken hareketlenir. Dükkanlar kepenk kapatmaya başlamadan mutfaklar ısınır, kokular sokağa taşar. Mehmet Nesih Özmen taraflarında hafta içi akşamları öyle bir yoğunluk olur ki, siparişini biraz erken vermezsen sıraya girersin. Bunu bilen bilir. Onun için bana kalırsa akşam yemeğini 19.30 gibi netleştirmek en akıllıcası; hem sıcak gelir hem beklemezsin.

Ne Söylesem Diye Düşünenlere

Kararsız kaldığın akşamlar vardır ya, işte onlar için birkaç kelam edeyim. Ev kalabalıksa ortaya konacak bir şey iyi gider; herkes kendi tabağını doldurur, kimse küsmez. Tek başınaysan da mesele yok, küçük ama doyurucu bir porsiyon seni idare eder. Sıcak bir çorbayla başlayıp ana yemeğe geçmek, o soğuk yürüyüşten sonra insanı adam eder. Aceleye getirmeden, Güngören yemek siparişi sayfasından mahalledeki seçenekleri bir gözden geçir; çoğu zaman aklındakinden fazlasını bulursun.

Buranın insanı sofrayı sever ama gösterişten hoşlanmaz. Sıcak gelsin, bol gelsin, vaktinde gelsin; gerisi teferruat.

Akşam yemeğinin bir de şu hâli var: canın tek bir şeye takılır, başka bir şey gözünü tutmaz. O gece illa dürüm diyorsan, ısrar etme kendine, döner tarafına geç, üstüne ayran, tamamdır. Ben bazen bütün gün "bu akşam hafif bir şey" diye tutturur, eve gelince kendimi et kokusunun içinde bulurum. Olur öyle. Karnın senden akıllı bazen.

Vakti Doğru Ayarlamak

Güngören sokakları akşamüstü tıkanır, bunu herkes bilir. Trafik yoğunken kurye de zorlanır, o yüzden çok geç kalmadan sipariş vermek hem sana hem ona iyilik. Güneştepe gibi yokuşlu tarafları düşünürsen, biraz sabır her zaman yerini bulur. Sıcak bir kap yemek kapıya geldiğinde, o günün bütün koşuşturması bir anda unutuluyor; masayı kur, televizyonu aç, otur. Akşam dediğin böyle olmalı zaten, telaşsız. Sofranın başına geçip ilk lokmayı aldığında anlarsın, doğru karar vermişsin.