Çatalca'da Çorba: Ovadan Esen Rüzgâra İçini Isıtmak

Aralık akşamı ovadan öyle bir rüzgâr eser ki Çatalca'da, paltonu iki kat giysen yine keser içini. Terkos yönünden gelen o rutubetli soğuk kemiğe işler. Böyle gecelerde tek derdim vardır: eve varıp önüme sıcacık bir kâse çorba çekmek. Başka hiçbir şey o boşluğu doldurmuyor, denedim.

Buralı olarak söyleyeyim, kışın Çatalca'nın köyleri erken kapanır, sokaklar sessizleşir. Böyle bir sessizlikte çorbanın buharı yüzüne vurduğunda insan bir anda ısınır, hem bedeni hem içi. Mercimeğin sarısı, işkembenin baharatı, tavuk suyunun berraklığı... hangisi olursa olsun, ilk kaşıkta o üşümüş omuzların gevşediğini hissedersin. Küçük bir mucize gibi, her akşam tekrar eder.

Hangi Çorba, Hangi Akşam?

Yorgun bir iş dönüşüyse mercimek en sadığıdır, kimseyi yormaz. Gece geç saatte bir şeyler atıştırmak istiyorsan ezogelin gibi baharatlısı iyi gelir. Ertesi güne hazırlıksız yakalandıysan, işkembenin ayrı bir hikâyesi var tabii. Ne istediğine karar veremediysen çorba siparişi menüsüne göz at; üstüne bir dilim limon, bir tutam pul biber, akşam kurtuluyor.

Çorba fakir yemeği değildir; en zengin sofranın bile ilk sıcaklığı, en yorgun akşamın tek tesellisidir. Bir kâse, koca bir günü affeder.

Bir uyarı da benden: çorba beklemeye hiç gelmez, sıcakken içilir. O yüzden Kızılcaali gibi merkeze uzak bir yerdeysen siparişi eve varmadan yola çıkarken geçmek en iyisi; kapıya vardığında buğusu üstünde olsun. Soğumuş çorba, sözde kalmış bir özür gibi, tadı olmuyor.

Dışarı Çıkmadan Isınmak

Eskiden böyle soğukta çorba için tekrar dışarı çıkmak, arabayı çalıştırmak gerekirdi; çoğu zaman üşengeçlikten vazgeçer, kuru ekmekle idare ederdik. Şimdi öyle değil. Çatalca yemek siparişi verip sobanın ya da peteğin başında beklemek yetiyor. Ferhatpaşa tarafında sıcak kâse çabucak geliyor. Dışarıda rüzgâr uğuldarken, elinde buğusu tüten bir çorbayla pencereden o soğuğu seyretmek... bana kalırsa Çatalca kışının en tatlı intikamı bu.