Çatalca'da Akşam Yemeği: İş Dönüşü Sofrayı Kurmadan

Akşamüstü serinliği Kaleiçi'nin o dar, taş kokulu sokaklarına inince Çatalca bir anda sakinleşir. Tarladan dönen kamyonetler, okul servisleri, hepsi bir bir eve çekilir. Ben de o saatlerde mutfağa girecek hâlde olmadığımı çok iyi bilirim. Gün boyu ayaktaysan, akşam soğan doğramak gözünde büyür.

Buralı olarak söyleyeyim, Çatalca merkezle köyler arası mesafe uzun. Bahşayiş tarafında oturan bir tanıdığım "markete inip çıkmak yarım günümü alıyor" diye dert yanardı hep. İşte tam da bu yüzden sıcak bir tabağın kapıya gelmesi burada, şehrin göbeğindekinden bambaşka bir anlam taşıyor. Lüks değil, nefes aldıran bir şey.

Akşama Ne Yakışır?

Havanın erken karardığı, ovadan rüzgârın estiği akşamlarda ağır, doyurucu şeyler istiyor canım. Izgara bir köfte, yanında bol soğanlı piyaz. Ya da tencere yemeğinin sıcağı. Kalabalık bir sofraysa, ortaya kocaman bir döner porsiyonu koymak herkesi memnun eder; çocuk da yer, dede de yer, kimse burun kıvırmaz. Bunu tecrübeyle söylüyorum.

Çatalca'da akşam yemeği, karnını doyurmaktan çok günü kapatma töreni gibidir. Sofraya oturunca gün biter, hava başka eser.

Sipariş verirken bir küçük uyarım olsun: köy tarafındaysanız teslimat süresini merkeze göre biraz geniş tutun, acele etmeyin. Ferhatpaşa gibi merkeze yakın yerlerde sıcak sıcak gelir zaten. Uzaktaysanız da menüyü erken açıp seçmek işinizi rahatlatır, aç karnına karar vermek zordur, hepimiz biliriz.

Sipariş Vermek Bu Kadar Basitken

Eskiden bir yerden yemek istetmek için telefonu elde tutar, adresi üç kere tarif ederdin. Şimdi öyle değil. Çatalca yemek siparişi için birkaç dokunuş yetiyor; mahalleni seçiyorsun, açık restoranları görüyorsun, gerisi kapına geliyor. Terkos'a doğru esen o rutubetli akşam rüzgârında dışarı çıkmadan sıcak sofra kurmak, bana kalırsa buranın en sessiz konforu.

Bir de şu var: burada insanlar birbirini tanır, esnaf yüz görür. Sipariş verdiğin yerin ertesi gün pazarda karşına çıkması işleri farklı kılıyor, herkes işini biraz daha özenle yapıyor. O yüzden Çatalca'da akşam yemeği söylemek, şehirdeki gibi soğuk ve mesafeli değil. Sıcak tabağın yanında, tanıdık bir selam da geliyor sanki. Deneyin, ne demek istediğimi anlarsınız.