Beyoğlu'de Akşam Yemeği: İstiklal'in Arka Sokaklarından Sofraya

Akşamüstü Galata tarafından yürüyerek gelirken tünelin oradan yükselen kokuyu tarif etmek zor. Izgara, biraz kömür, bir yerlerden gelen sarımsaklı bir şeyin buharı. Beyoğlu böyle bir yer işte; sokağın kokusu bile insana acıktırır. Ben yıllardır bu semtte oturuyorum ve şunu rahatlıkla söyleyeyim: akşam yemeği burada bir karar değil, resmen bir ruh haline dönüşüyor. Bazen dışarı çıkmak istemezsin, kalabalık yorar, o zaman da eve bir şeyler söylemek en mantıklısı.

Semtin akşam hali başka

Firuzağa'nın o dik yokuşlarında hava kararınca esnaf kepenkleri yarı yarıya iner, kahvelerdeki masalar dolar. Bir yanda üniversiteli gençler, bir yanda kırk yıllık mahalleli amcalar. Bu karışıklık aslında mutfağa da yansıyor; iki adım ötede ciğerci, karşısında kokoreç, biraz ilerde nefis bir ev yemekleri lokantası. Karar vermek zor, biliyorum. Bana kalırsa akşamları en güzeli, o telaşın içine girmeden, balkona oturup gelen paketi beklemek. Hele Kalyoncu Kulluğu taraflarında oturuyorsan, dar sokaklarda park sorunu yüzünden zaten arabayla bir yere gitmeye üşenirsin.

Beyoğlu'de akşam yemeği, semtin gürültüsünü içeri almadan o lezzeti eve taşımaktır; gerisi keyif meselesi.

Sipariş verirken benim küçük bir taktiğim var: menüyü açıp önce ne canım çektiğine değil, o akşamki havaya bakarım. Yağmurluysa illa ki bir fırın kebabı, sıcaksa hafif bir mezeli sofra. Beyoğlu yemek siparişi verirken semtteki restoranların çeşitliliği insanı gerçekten şımartıyor; bir akşam Ege otları, ertesi akşam koyu bir Güneydoğu sofrası kurabiliyorsun evinde. Üstelik hepsi aynı çatı altında, uzun uzun aramadan.

Pratik olsun ama lezzetten ödün verme

Çok kişi akşam siparişini "hızlı olsun da ne olursa olsun" diye düşünür, ben buna biraz karşıyım. Beyoğlu'nin en güzel yanı, hızlı olanın da lezzetli olabilmesi. Mesela akşamın yorgunluğunda ağır bir şey istemiyorsan, sıcacık bir döner dürüm bile tek başına koca bir sofraya bedel. Yanına ayran, biraz turşu, tamamdır. Ama canın çekerse tabak tabak ızgara da bir tık uzağında.

Bir de şu var: bu semtte akşam trafiği ciddi manada baş ağrıtır, özellikle hafta içi. Onun için ben genelde acıkmadan, hafiften karnım guruldamaya başlayınca siparişi geçerim (evet, önceden planlarım, ayıp değil ya). Böylece kurye yokuşları çıkarken ben çoktan çayı demlemiş olurum. Beyoğlu'de yaşamanın inceliği biraz da bu; semtin ritmini öğrenip onunla kavga etmeden akmak. Akşam yemeği de tam olarak bunun küçük ama günlük bir provası bence.