Beykoz'da Hafta Sonu Kahvaltısı: Acele Yok

Cumartesi sabahı, saat henüz erken, Paşabahçe'de martılar çoktan işbaşı yapmış. Pencereyi açıyorsun, Boğaz'dan gelen o serin hava yüzüne çarpıyor ve tek bir şey istiyorsun: uzun, telaşsız bir kahvaltı. Ama o sofrayı hazırlamak da ayrı bir mesai. Peyniri doğra, yumurtayı pişir, çayı demle... Derken sabahın yarısı gitmiş oluyor. Bazen buna hiç niyetim olmuyor, itiraf edeyim.

Hafta Sonu Başka Bir Ritim

Beykoz'da hafta içi koşturmaca, hafta sonu ise apayrı bir sükunet var. Kavacık'ın o iş temposu cumartesi durunca insan derin bir nefes alıyor. Bu semtte kahvaltı sadece karın doyurmak değil, bir tür tören. Sıcak simit, bal-kaymak, kızarmış sucuk, közde menemen... Sofrada ne kadar çeşit olursa o kadar makbul. Kalabalık aileyseniz iyice şenlenir. Yeşillik bol, çay bitmesin, sohbet uzasın.

Kahvaltı, günün tek acele edilmeyecek öğünüdür bence. Onu kaçıran, güne bir adım geriden başlar. O yüzden hazırlığıyla uğraşıp keyfini kaçırmaya hiç gerek yok.

Ben genelde şöyle yapıyorum: sabah gözümü açar açmaz, daha pijamalar üstümdeyken kahvaltı siparişi veriyorum. Gelene kadar çayı demleyip masayı kuruyorum, gerisi hazır. Serpme mi tabak tabak mı, ona keyfe göre karar veriyoruz. Göllü tarafında misafir gelecekse iş büyüyor tabii, o zaman çeşidi bol tutuyorum ki sofra cömert görünsün. Beykoz yemek siparişi ile mahallenin fırınını, kahvaltıcısını görmek de ayrı güzel; tanıdık eller, tanıdık tatlar.

Küçük bir uyarı: hafta sonu sabahı herkes aynı fikirde oluyor, yani sofra kurma niyeti olan tek siz değilsiniz. Erken davranın ki çayınız daha ilk yudumdayken kapı çalsın. Bir de bal-kaymağı ihmal etmeyin, olmadı olmuyor. Güne böyle başlayınca gerisi kendiliğinden tatlı geçiyor. Afiyet olsun, keyfini çıkarın.