Beykoz'da Akşam Vakti: Sofraya En Kolay Yol

Kavacık'ta ışıklar yandığında akşamın nasıl bir anda çöktüğünü buralı olan bilir. İş çıkışı o tepeyi tırmanıp eve varana kadar insanın enerjisi tükeniyor, mutfağa girip tencere kaynatacak hali kalmıyor. İşte tam o saatte aklıma hep aynı şey gelir: bu akşam kim pişirecek? Cevabı çoğu zaman kimse. Ve açıkçası hiç dert değil.

Semtin Kendine Has Akşamı

Beykoz garip bir yer. Bir yanı orman, bir yanı Boğaz, arada da birbirine hiç benzemeyen mahalleler. Anadolufeneri'nde balıkçı sofrası kurulurken Acarlar'da apartman mutfaklarından baharat kokuları yükselir. Ama ortak bir gerçek var: burada akşam yemeği ciddi bir mevzudur, geçiştirilmez. Ben de öyle büyüdüm. Onun için sipariş verirken bile gönlümüzden geçen o ev sıcaklığını arıyoruz. İyi haber, artık aramak zorunda değilsiniz.

Sofrayı kurmadan önce şunu dedim kendime: yorgunken iyi yemek yemek lüks değil, hak. Ve o hakkı kullanmak bir iki dokunuş kadar yakın.

Ne mi seçiyorum genelde? Duruma göre. Canım hafif bir şey isterse ızgara, iş uzamışsa doyurucu bir döner dürüm gider kolayca. Çocuklar varsa herkes kendi tabağını seçsin diye ayrı ayrı istiyoruz, kavga çıkmasın (çıkıyor yine de, ama yemekten değil). Güzel olan şu: Beykoz yemek siparişi verirken mahalledeki gerçek esnafı, bildiğin dükkanları görüyorsun. Uzaktan gelen bir şey değil bu, yanı başındaki ustanın eli.

Bir de şunu söyleyeyim, akşam siparişinde benim küçük kuralım var: erken karar ver. Yavuz Selim tarafında yoğun saatte herkes aynı anda acıkıyor, biraz beklemek istemiyorsan sofra planını akşamüstü yaparsın, gerisi kendiliğinden akar. Kapı çaldığında sıcacık gelen o paket, koca bir günün en huzurlu anı oluyor bazen. Abartmıyorum. Yorgunluğun üstüne gelen o koku, evi bir anda ev yapıyor. Afiyet olsun şimdiden.