Bağcılar'da Tatlı: Yemekten Sonra Gelen Küçük Tören

Bir Bağcılar sofrası yemekle bitmez, herkes bilir bunu. Yemek biter, tabaklar kalkar, ama bir şey eksiktir; o eksik tatlıdır. Bu semtte tatlı bir ikram değil, âdet meselesidir. Misafir geldiğinde, hafta sonu toplanıldığında, hatta sıradan bir salı akşamında bile canı çeken tatlıyı söyler. Ben komşularımı bilirim, İnönü tarafında oturanlar özellikle şerbetli tatlıya düşkündür, baklava dediğin dilim dilim gelir sofraya.

Şerbetli mi, sütlü mü?

İşte buranın en tatlı kavgası. Şerbetliden yana olanlar baklava, künefe, şöbiyet ister; ağır, tok, bayram havası taşıyan tatlılardır bunlar. Sütlüden yana olanlarsa sütlaç, kazandibi, muhallebi der; daha hafif, yemekten sonra midede oturmayan seçenekler. Bana kalırsa mevsime göre karar vermek lazım. Yaz akşamı bir soğuk sütlaç ya da dondurma serinletir; kış günü ise sıcak künefe, üstüne kaymak, tam yerine oturur. İkisinin de zamanı vardır, kavgaya gerek yok aslında.

Tatlı, sofranın kapanış cümlesidir. İyi bir yemekten sonra gelen tatlı, o akşamı hatırlanır kılar.

Tatlı siparişinde küçük ama önemli bir detay var: sıcak tatlıyı sıcak, soğuğu soğuk istemek. Künefe yolda soğursa peyniri sertleşir, tadı gider; sütlaç ise iyi soğutulmuş gelmeli. O yüzden ne söylediğinize göre servis şeklini sormak iyi olur. Şerbetli tatlılarda üzerine ceviz ya da fıstık eklemesini tercih edenler için çoğu yer bunu ayrıca soruyor. Tatlı siparişi verirken porsiyonu abartmamakta fayda var, çünkü tatlı doyurur, gözü aç olan çok alır sonra elde kalır.

Bağcılar hareketli, kalabalık, çalışkan bir semt; ama tatlı söz konusu olunca herkes biraz yavaşlar, biraz keyiflenir. Akşam yemeğinden sonra gelen o küçük tören, günün en tatlı anıdır çoğu zaman. Bağcılar yemek siparişi verirken tatlıyı da unutmayın derim, çünkü sofra ancak onunla tamamlanır. İster bir dilim baklava olsun, ister bir kase sütlaç; mesele o son kaşıkta. Bağcılar tatlıyı sever, ve bence bunda haklıdır da.