Bağcılar'da Çorba: Soğuk Akşamların Sessiz Kahramanı

Kışın Bağcılar'da poyraz eserken sokaklar erken boşalır. İnsanlar apartmanlarına sığınır, camlar buğulanır, dışarıda hava iyice sertleşir. İşte tam o akşam, insanın içini ısıtan en basit ama en etkili şey bir kase sıcak çorbadır. Ben soğuk akşamları hep çorbayla hatırlarım; elin kaseyi sarar, ilk kaşıkta omuzlar gevşer. Bu semtte çorba lüks değil, adettir. Göztepe tarafında bir esnaf lokantası vardır, kışın kapısından mercimek kokusu taşar sokağa.

Hangi çorba hangi akşama?

Mercimek en garantisidir, herkes sever, çocuk büyük ayırmaz. Üstüne limon, biraz pul biber, yanında ekmek; başka bir şey istemezsin bazen. Ama geç bir akşamsa, hele biraz da yorgunsan ezogelin daha doyurucu gelir. Cumartesi sabahına karşı ise işkembe ya da kelle paça devreye girer tabii, o ayrı bir kültür. Bana kalırsa kış akşamının çorbası sade olmalı, ağır olmamalı; amaç ısınmak, midede taş gibi oturmak değil.

Bir kase sıcak çorba, kışın en ucuz tesellisidir. Ne çok şey ister, ne az doyurur. Tam kararında bir sıcaklıktır.

Çorbada iş sıcaklıktadır, bunu özellikle söyleyeyim. Yolda soğuyan çorbanın tadı olmaz. O yüzden sipariş verirken kapağı sıkı kapatılmış, sıcak gelecek yerleri tercih etmek lazım. Limonu, kırmızı biberi, sirkeyi ayrı istemek de güzel oluyor; herkes kendi kasesini kendine göre ayarlar. Çorba siparişi verirken yanına biraz sıcak ekmek eklemek de akşamı tamamlıyor, çünkü çorba ekmeksiz yarım kalır.

Bağcılar kalabalık ve hareketli bir semt ama kış akşamları bu hareket yavaşlar, herkes evine çekilir. O sessiz akşamlarda çorba adeta bir ritüele dönüşür. Hasta olana da yapılır, üşüyene de, canı bir şey çekmeyene de. Bağcılar yemek siparişi denince yazın aklına ızgara gelir insanın ama kışın baş köşe çorbanındır. Küçük bir uyarı: soğuk günlerde çorba talebi artıyor, akşam geç kalmadan söylemekte fayda var. Sonuçta mesele bir kaseyle ısınmak. Bağcılar'ın kışı sert, ama bir tas mercimek her şeyi yumuşatır.