Avcılar'da Soğuk Akşamların Çorbası

Kış akşamı metrobüsten inip Avcılar'ın o rüzgârlı caddesine adım attığında, deniz tarafından gelen soğuk insanın iliğine işler; işte tam o an akla ilk gelen şey buram buram tüten bir kâse çorbadır. Sahil ilçesi olmanın bedeli bu, yazın serinletir ama kışın o rüzgâr dişini gösterir. Ben üşüdüğüm akşamlar başka hiçbir şey düşünemem, doğru dürüst bir çorba olsun yeter. Ellerini kâsenin sıcağında ısıtmak, ilk kaşıkta içinin gevşemesi... Bu ilçede yaşayan herkes bu hâli bilir, özellikle de rüzgâra karşı yokuş çıkanlar. Kışın Avcılar'ı sevdiren şey belki de biraz bu sıcaklık arayışıdır, üşüdükçe daha çok kıymetlenir.

Hangi çorba, hangi akşam

Mercimek klasiktir, tartışılmaz; yanına limon sıkıp bir tutam pul biber attın mı akşamın yorgunluğu dağılır. Ama ben işi biraz çeşitlendirmekten yanayım. Ağır geçen bir günün ardından tavuk suyu, keyifli bir akşamsa ezogelin, hastalık kapımızı çaldıysa illa ki tarhana. Cihangir tarafındaki esnaf sabahtan koyar tenceresini, kokusu sokağa vurur. Çorba siparişi verirken yanına bol susamlı ekmek istemeyi de unutma, çorbanın yarısı o ekmekte gizli. İşkembe sevenler ayrı bir kulüptür tabii, onlara laf düşmez; herkesin bir demirbaş çorbası vardır ve kimse kimseyi ondan vazgeçiremez.

Bir kâse sıcak çorba bazen en pahalı yemekten daha çok iyi gelir; içini ısıtan şey tarifi değil, o buğunun verdiği huzurdur.

Soğuğa karşı kestirme yol

Üşümüşken tekrar dışarı çıkıp bir yerlerde sıra beklemek en sevmediğim şey; o yüzden kışın çoğu akşam çorbayı kapıya getirtmek bana daha akıllıca geliyor. Yeşilkent tarafında oturanlar bilir, rüzgârlı gecelerde dışarı adım atmak istemezsin. Canın çektiğinde Avcılar yemek siparişi ile sıcacık bir kâseyi masana taşımak dakikalar sürüyor, üstelik o buğusunu kaybetmeden geliyor. Küçük tüyo: çorba geldiğinde bekletmeden iç, soğuyunca o büyüsü kaçıyor. Yanına bir dilim limon, biraz da tereyağı gezdirdiysen mesele kalmadı zaten. Dışarıda rüzgâr essin, sen içeride sıcaktasın. En iyisi de bu.