Ataşehir'de Tatlı: Yemekten Sonra O Küçük Ödülün Peşinde

Akşam yemeği biter bitmez masada bir sessizlik olur bizim evde, hani herkesin aynı şeyi düşündüğü o an. Kimse söylemez ama gözler mutfağa kayar: tatlı var mı? Mustafa Kemal'de oturduğumuz yıllardan beri değişmeyen bir ritüel bu. Ataşehir kalabalık, hareketli bir semt; günün stresini biriktirip eve getiriyorsun ve o birikmiş yorgunluğu bir tek tatlı çözüyor bazen. Bilimsel değil belki ama buralı herkes bilir bu hissi.

Şerbetli mi, sütlü mü

İşte evimizdeki en eski kavga. Ben şerbetli tarafındayım, açık açık söyleyeyim; sıcacık bir künefenin peyniri çekmesi, ya da baklavanın o çıtırtısı bana göre tartışılmaz. Eşim ise kararlı bir sütlü tatlı savunucusu, "şerbetli ağır gelir" der, sütlaca fırından hafif yanık bir kabuk ister. İkimiz de haklıyız aslında, gün ve ruh haline göre değişiyor. Misafir geleceği akşamlar iş büyür, o zaman herkesi memnun etmek için çeşit koymak lazım; böyle durumlarda tatlı siparişi vermek beni büyük dertten kurtarıyor, mutfakta saatlerce uğraşmaktansa masanın keyfini çıkarıyorum.

Tatlı, karnı doyurmak için değil; günü tatlı bitirmek için yenir. O son kaşık, bütün akşamın imzası gibidir.

Bir de şu var: tatlı krizi randevu vermez. Gece yarısı televizyonun karşısında birden bastırır, en olmadık anda. Öyle akşamlarda mutfakta bir şey bulamayınca doğrudan Ataşehir yemek siparişi verip krizi bastırmak en pratik çözüm oluyor, hiç utanmıyorum bundan. Küçük bir uyarı: şerbetli tatlıyı yatmadan hemen önce abartmayın, sabah pişman olan çok (ben dahil). Yanına sade bir Türk kahvesi eşlik ederse tam olur. Tatlı yiyelim, tatlı konuşalım, afiyet olsun.