Ataşehir'de Akşam Yemeği: İş Çıkışı Ne Yesek Derdine Bir Çözüm

Barbaros tarafında akşamüstü, gökdelenlerin gölgesi caddeye uzanırken iş çıkışı kalabalığını izlemek başlı başına bir keyif. Herkes bir yere yetişiyor; kimi metrobüse koşuyor, kimi de benim gibi "bu akşam ne pişsek" derdine düşmüş yürüyor. Buralı olarak söyleyeyim, Ataşehir'in akşamı biraz aldatıcıdır. Plaza tarafı hızlı, telaşlı, ışıl ışıl. Ama Mustafa Kemal'in ara sokaklarına bir saptın mı, seni bambaşka bir sessizlik karşılar. İki yüzü olan bir semt yani.

İş çıkışı mutfağa girmek zor iş

Yorgun döndüğünüz bir akşamda tencerenin başına geçmek, dünyanın en ağır işi gibi gelebilir insana. Ben o hissi çok iyi bilirim. Ataşehir'in güzel yanı da tam burada devreye giriyor: seçenek bol. Bir gün canın ev yemeği ister, ertesi akşam ağır bir ızgaranın peşine düşersin. Hava soğuyunca tencere, sıcak bastırınca hafif bir şeyler. Karışık, kabul. Ama işte bu yüzden Ataşehir yemek siparişi bu mahallelerde çoktan bir alışkanlığa dönüşmüş durumda. Kimse buna şaşırmıyor artık.

Semtin ritmini bir kez yakaladın mı, akşam yemeği dert olmaktan çıkıp günün en rahat anına dönüşüyor. Bana kalırsa asıl mesele bu.

Acelesi olan bir akşamsa, hızlısından şaşmam. Sıcacık bir döner dürüm, yanına soğuk bir ayran, mesele kapanır. Ama vakit varsa masayı adam gibi kurmayı severim; tabakları çıkarır, biraz da ağırdan alırım. Kayışdağı yönünde oturan bir arkadaşım hep "sen bu işi fazla ciddiye alıyorsun" der. Belki öyledir. Ama bence akşam yemeği günün ödülüdür, hak edilmiş küçük bir mola. Kapıya kadar gelsin, sıcak gelsin, gerisi teferruat. Bir de küçük bir uyarı: yağmurlu akşamlarda herkes aynı anda aklına yemeği getirir, o yüzden erken davranmakta fayda var. Afiyet olsun şimdiden, buralı komşularım.