Adalar'da Hafta Sonu Kahvaltısı Geç Kalkanların Ödülüdür

Pazar sabahı gözünü açtığında ilk duyduğun şey ada olmanın en güzel tarafı: hiçbir şey. Ne korna, ne gürültü. Bir tek uzaktan bir horoz, bir de çamların arasından geçen rüzgar. İşte böyle bir sabahta insanın canı doğru dürüst bir kahvaltı ister, ama o yataktan da bir türlü kalkasım gelmez. Buralı olarak itiraf edeyim, mutfağa girip peyniri doğramak, çayı demlemek bazen fazla geliyor.

Ada Sabahı Acele Sevmez

Adalar'ın hafta sonu ritmi bambaşka. Herkes ağır çekimde. Kimse koşturmuyor, kimse bir yere yetişmiyor. Böyle bir havada kahvaltının da telaşsız olması lazım. Ben genelde geç kalkanlardan olduğum için, serpme bir kahvaltıyı hazır getirtmeyi tercih ediyorum. Bal, kaymak, birkaç çeşit peynir, sıcak poğaça... Sofrayı kurup balkona taşıdığında, karşında deniz, elinde çayınla o an dünyalar senin oluyor.

Bir sırrımı söyleyeyim: hafta sonu sabahı sipariş erken verilir. On birden sonra tüm ada aynı anda kahvaltıyı hatırlar, sen önden davran.

Heybeliada'da oturan bir teyzem var, her pazar torunlarına serpme kahvaltı ısmarlar, sonra hep beraber çam ormanına doğru yürüyüşe çıkarlar. O rutini yıllardır bozmadı. Bana kalırsa ada kahvaltısının en güzel yanı da bu: doyduktan sonra önünde koca bir gün, koca bir ada var. Acele edecek hiçbir şey yok.

Nizam ya da Maden fark etmez, artık her mahalleye bu keyfi taşımak mümkün. Eskiden sadece çarşıdaki birkaç yer vardı, şimdiyse evinin balkonuna kadar geliyor her şey. Merak edenler kahvaltı siparişi sayfasına bir göz atsın, serpmeden tekli tabaklara kadar epey seçenek var. Ben menemenli olanlara zaafım olduğunu itiraf edeyim.

Sonuçta ada, insana yavaşlamayı öğreten bir yer. Hafta sonu kahvaltısını da bu yavaşlığın içinde, aceleye getirmeden yapmak lazım. Canın çektiğinde Adalar yemek siparişi üzerinden kahvaltını seç, sofranı kur, gerisini denize bırak. Poğaçanın buharı tütsün, çayın koyu olsun, sabah senin olsun. Böyle bir pazarın kıymetini ancak burada oturunca anlıyor insan.