Ümraniye'de Tatlı Krizi: Akşamın Sonunu Şerbetle Kapatmak

Akşam yemeği biter bitmez masanın üstünde görünmez bir soru belirir: tatlı var mı? Bizim evde bu neredeyse bir ritüeldir. Ben buralı biri olarak itiraf edeyim, en tok olduğum anda bile o küçük tatlı köşesi hep boş kalır içimde; illa bir kaşık bir şey lazım olur. Ümraniye tatlı konusunda cömert bir ilçedir; sokak aralarındaki küçük tatlıcıların vitrininde şerbeti fışkıran baklavalardan sütlü tepsilere kadar her şey göz kırpar geçene.

Şerbetli mi sütlü mü, işte bütün mesele

Tatlı seçerken insanlar ikiye ayrılır bence. Bir taraf şerbetlicidir; künefenin çıtırtısını, baklavanın kat kat açılışını, ekmek kadayıfının kaymaklı hâlini sever. Diğer taraf sütlücüdür; fırın sütlacın üstündeki o kızarmış tabakayı, kazandibinin lastik gibi esneyen dokusunu arar. Ben ikisinin de tarafındayım açıkçası, güne göre değişir. Ağır bir et yemeğinin ardından hafif bir sütlü tatlı iyi gelir; ama canım gerçekten şımarmak istediğinde, sıcak künefenin üstüne bir top dondurma koyup o sıcak-soğuk çatışmasını yaşamak gibisi yok. Adem Yavuz'daki eski bir tatlıcının künefesini hâlâ ararım mesela.

İyi baklava dişe geldiğinde çıtırdar, şerbeti çeneden akmaz sadece kıyısından belli eder kendini. O dengeyi tutturan usta, altın değerindedir.

Tatlıda tazelik her şeydir. Şerbetli tatlı bekledikçe şerbeti içine çeker, hamuru yumuşar, o çıtırlık kaybolur; sütlü tatlı ise soğukken en güzelidir, o yüzden sıcakta bekletmemek lazım. Ben sipariş verirken hep o gün yapılmış olanı kollarım; "günlük mü?" diye sormaktan çekinmem. Bir de misafir geldiğinde tatlı işi kurtarıcıdır; ortaya güzel bir tepsi koyunca sohbet kendiliğinden tatlanır. Tatlı siparişi verip çayla birlikte servis etmek, akşamı en zarif şekilde kapatmanın yolu.

Bir dilim mutluluğu eve getirmek

Bizim mahallelerde tatlı sadece yemek değil, bir jesttir. Komşuya gidilirken elde bir tepsi taşınır, bayram sabahı sofraya baklava dizilir, çocuğun karnesi iyi gelince tatlıcıya koşulur. Bu ilçenin sıcak, birbirine sokulan mahalle kültürü tatlıyla iyi anlaşır. Altınşehir tarafında akşam vakti tatlıcının önünden geçerken içeriden gelen o şerbet ve tereyağı kokusu insanı durdurur; direnmek zordur, ben genelde direnmem zaten. Ümraniye yemek siparişi üzerinden tatlıcıları gezip, taze ve yakın olanı seçmek bu küçük kaçamağı eve taşımanın en kolay yolu.

Günün sonunda tatlı, o güne verilen küçük bir ödüldür. Çay demlenmiş, tabak ortaya gelmiş, ilk kaşık... İşte o an insan bütün gün ne yaşadıysa unutur, biraz çocuklaşır. Ümraniye'de akşamı böyle kapatmak varken neden kendimizi bu keyiften mahrum edelim ki? Ben bir dilim daha alıyorum; siz de çekinmeyin.