Kağıthane'de Akşam Yemeği: Vadinin İki Yakasından Notlar

Cendere'den yukarı doğru tırmanırken kornalar, dere kenarındaki inşaatların tozu ve bir yerlerden gelen mangal kokusu birbirine karışır akşamüstü. Kağıthane'nin o saatleri bende hep aynı hissi bırakır: herkes bir şeyler yeme telaşında. Vadistanbul'un cam kuleleriyle Gürsel'in dik sokakları arasında öyle bir tezat var ki, aynı ilçede sanki iki ayrı dünya nefes alıyor. Ben buralı olarak söyleyeyim, akşam yemeği derdi bu semtte akşam altıyı bulmadan başlar.

İşten çıkıp Çağlayan tarafından eve dönenler bilir, o saatte mutfağa girecek hal kalmıyor insanda. Kimi zaman markete uğrayacak enerji bile yok. İşte tam burada telefonu açıp iki dokunuşla sıcak bir tabağın yola çıkması, günü kurtaran şey oluyor. Ben en çok, dışarıda hava kararırken pencerenin kenarına oturup kapıyı bekleme anını severim. Küçük bir keyif ama gerçek.

Vadinin iki yakası, iki ayrı iştah

Kağıthane garip bir yer. Bir yanda ofis kalabalığı, öğle arası biten mekanlar, akşam bomboş kalan plazalar; öbür yanda Ortabayır'ın, Talatpaşa'nın hiç susmayan, çocuk sesli, komşuluk kokan sokakları. Bu yüzden akşam siparişi de kişiye göre değişiyor. Plazadan çıkan biri hafif bir şeyler ararken, kalabalık aileli evler tencere yemeğine, ızgaraya, bol porsiyona meylediyor. İkisinin ortak noktası ise şu: kimse soğuk yemek istemiyor, kimse de yarım saatten fazla beklemeye niyetli değil.

Kağıthane'de iyi bir akşam yemeğinin sırrı pahalı olmak değil; sıcak gelmek, doyurmak ve seni ertesi güne yormamaktır.

Benim tavsiyem, hafta içi yorgunluğunda çok karar vermeye çalışmamak. Canın ne çekiyorsa onun peşinden git. Bazen bir tabak ev yemeği, bazen çıtır bir ızgara. Ama on akşamın en az üçünde, itiraf edeyim, aklıma hep aynı şey düşüyor: dürümün o baharatlı kokusu. O gün için döner siparişi vermek gibisi yok; hem hızlı geliyor hem de kimseyi küstürmüyor, çocuğundan dedesine herkes bir şekilde memnun kalkıyor sofradan.

Sipariş verirken küçük ama işe yarar detaylar

Uzun zamandır bu semtte yaşayan biri olarak öğrendiğim bir şey var: adresi tarif ederken apartman değil, sokağın nirengi noktasını yazın. Kağıthane'nin sokakları iç içe geçer, kuryenin işini kolaylaştırırsanız yemeğiniz de sıcak gelir. Bir de akşam yoğun saatlerde, yani yedi buçuk civarı, biraz erken davranmakta fayda var; herkes aynı anda acıkınca mutfaklar doluyor. Ufak bir planlama, uzun bir bekleyişten iyidir.

Kağıthane'nin havasını ben bu telaşta, bu koşuşturmada seviyorum aslında. Dere boyunca uzanan o eski Sadabad ruhu bugün beton arasında kaybolmuş gibi görünse de, akşam sofrası kurulunca insanlar hâlâ aynı; paylaşmayı, bir tabağı ortaya koyup etrafında toplanmayı biliyorlar. Eğer siz de bu akşam mutfakla uğraşacak halde değilseniz, gönül rahatlığıyla Kağıthane yemek siparişi verip pencere kenarındaki o güzel bekleyişin tadını çıkarın. Semt sizin, sofra sizin.